Storm in mijn hoofd ∞even lekker uitwaaien

De barre winter van 2009

Metershoge sneeuwduinen...
Verkleumde mensen op het platte land...
Militairen in tanks die de bergen sneeuw van de weg schuiven...
Helikopters als enige transportmiddel van voedsel naar de dorpen...

Niet dat ik de winter van 1979 bewust heb meegemaakt, (ik was op dat moment in grootste vorm niet meer dan een aanstaande kinderwens), maar volgens mij mag ik anno 2009 wel blij zijn dat, met het vallen van de tientallen centimeters aan sneeuw, het amper heeft gewaaid.

Ondanks al dat moois levert de sneeuw ook weer een hoop ongelukken op, waaronder onze buurvrouw. Ze probeerde een vastgeraakte auto een zetje te geven, ging onderuit, en kwam een half uurtje later uit de röntgenafdeling van het ziekenhuis, met als advies: 6 weekjes rust wegens een meervoudige complexe beenbreuk. Ouch!

Kerst verschijnt over twee dagen weer op de kalender, maar met de huidige dooi, zal er waarschijnlijk niet veel mooie sneeuw overblijven, anders dan natte bruine ijspap. Maar gelukkig hebben we de foto's nog:


Uitzicht eerste sneeuwdag

Uitzicht eerste sneeuwdag

Rotonde Ureterpvallaat

Geldwagens in de sneeuw

Uitzicht op parkeerplaats

Voortuin in de sneeuw

Achtertuin, ook sneeuw

Boom in de achtertuin

Sneeuw op de vuilnisbakken

Sneeuwheuvel maken

Sneeuw scheppen voor heuvel

Uitzicht parkeerplaats

Shovel schuift sneeuw

Written by Acropia on Tuesday December 22, 2009

Yeah baby: a Taylor Big Baby!

Net als na de eerdere gitaarconcerten had ik ook na de Leeuwarden Guitar Night 2009, de sterke neiging om een mooie akoestische gitaar te gaan kopen. Bij de vorige keren heeft dit tot verrassende aankopen geleid. Meneer gaat voor een akoestische gitaar naar de winkel, en komt terug met een pianokruk. De keer daarop kwam ik terug met een elektrische piano, en de laatste keer werd het een elektrische gitaar met versterker...

Maar nu eindelijk! Het is gelukt! Na weken van onderzoek op internet, en vele gitaren bespeeld te hebben, is het een Taylor Big Baby geworden. Hoewel deze gitaar mijn gestelde budget overschreed, vond ik het uiterlijk, maar vooral het geluid van deze gitaar zo mooi dat niet aanschaffen geen optie was :)

De Taylor Big Baby is een iets verkleinde dreadnought gitaar. Het bovenblad is van sitka spruce (sitka spar), de zijkanten en achterkant van gelamineerd sapele (sapeli mahonie) en de toets en brug zijn van ebony (ebben). Tussen de andere westerngitaren valt de Big Baby op vanwege het ontbreken van (contrasterende) sierlijsten en hoogglans afwerking. Deze 'naked' look spreekt mij erg aan. Geen kitscherige versieringen, maar gewoon prachtig hout met als enige toevoeging een paar parelachtige inlays in de toets, en een rosette van lasersnijwerk.

Meer info over de Taylor Big Baby is te vinden op de website van Taylor Guitars:
http://www.taylorguitars.com/Guitars/Baby-Taylor/BBT/

Written by Acropia on Sunday December 6, 2009

Leeuwarden Guitar Night 2009

Gisteravond, 27 november 2009 was het tijd voor Leeuwarden Guitar Night. Deze avond, gehouden in stadsschouwburg De Harmonie in Leeuwarden, is georganiseerd door gitarist Jan Kuiper.

Bij aankomst in het theater bleek het programma als volgt:

  • Three of a kind (Stochelo Rosenberg, Jan Kuiper, Zoumana Diarra)
  • Pauze (Jorrit Westerhof in de foyer)
  • Five Great Guitars (Digmon Roovers, Erwin Java, Jan Akkerman, Jan Kuiper, Zoumana Diarra)
  • Pauze (Daniel vd Weijde, Marc vd Meulen in de foyer)
  • Jam sessions

De avond begint met de drie-mans formatie 'Three of a kind'. Stochelo Rosenberg, Jan Kuiper en Zoumana Diarra beginnen te spelen. Hoewel ik groot gitaarliefhebber ben en al vele optredens heb bezocht, leken de drie heren niet erg op elkaar ingespeeld te zijn, met een hoofdrol voor Jan Kuiper. Stochelo speelde heerlijke gypsy/jazz akkoorden en riffjes, en Zoumana leefde zich uit op zijn jazz gitaar en later ook op een zelf gemaakte balafon. Maar de kippenvelmomenten van alle vorige optredens bleven achterwege. Erg kwamen zelfs momenten van irritatie naar voren wanneer gitarist Jan Kuiper in elk nummer weer slordige, slecht getimede en niet afgemaakte solootjes er in gooide.

Nog voor de pauze verliet het trio het podium, en kwam gitarist Jan Akkerman op... ...met zijn luit. Hoewel het vreselijk moeilijk schijnt te zijn om een dergelijk instrument te bespelen, kon mij die luit gestolen worden; ik vond er niets aan. In de aansluitende pauze ving ik meer dan eens op dat men hoopte dat het na de pauze beter zou worden.

In de pauze was er podium voor jong talent. De schouwburg had een Youtube-wedstrijd uitgeschreven, waar maar liefst 4 reacties op waren. Deze vier kandidaten werd een podium geboden in de foyer. In de pauze werd ingezet door Jorrit Westerhof, die samen met een bassist een jazz stuk ten gehore bracht.

Tegen 22.00 uur ging de de-pauze-is-voorbij gong. Bij het aanvangen van de 'tweede helft' werden we volledig ongewenst verrast door een muzikaal intermezzo. De presentatrice van de avond bleek een muzikale passie te delen met gitarist Kuiper. Helaas vonden ze het nodig om het 'gitaren publiek' te vermoeien met een slaperig stuk van zangeres ... ?

Daarna kon de avond eindelijk leuk worden. Maar al snel bleek dat de trend van voor de pauze, ook na de pauze werd doorgezet: slecht gestemde gitaren en eindeloze slordige solo's van Erwin Java en Jan Kuiper. Eigenlijk het enige boeiende deel van de avond, en het enige kippenvelmoment was de inzet van het laatste nummer: een versie van Cissy Strut van The Meters. Bij dit laatste nummer konden Digmon, Zoumana en Jan Akkerman heerlijk uit hun dak gaan, voor zover ze niet gestoord werden door de andere gitaristen. Na dit aangekondigde laatste nummer was er, buiten alle verwachting, geen enkele ruimte voor enige toegift en werd de avond voortgezet in de foyer.

Hoewel Jan Kuiper door middel van yoga steeds meer balans in zijn leven probeert te vinden, lijkt bij deze avond de balans uit de groep geheel verstoord te zijn. Waar Digmon, Zoumana en Jan Akkerman als vanouds, een aantal maal goed uit de verf komen, lijken Erwin en Jan Kuiper niet bij de groep te horen, en los van de anderen een wedstrijdje aan te gaan. Helaas, helaas, maar dit komt de muziek niet ten goede. :(

Written by Acropia on Saturday November 28, 2009

Twitteren

Kennen jullie twitter?... zei een oud stagiaire ergens halverwege vorig jaar (2008)... Hoewel ik geen idee had, en ik na enige basisuitleg het waarom-zou-iemand-op-ieder-willekeurig-moment-van-de-dag-zijn-vaak-nutteloze-gedachten-in-maximaal-140-karakters-willen-delen-met-de-wereld gevoel niet echt kon onderdrukken, gaf deze oud stagiaire aan dat dit wel eens heel groot zou kunnen worden. Ja ja...

Vorig jaar werd het fenomeen sla-met-je-lul-tegen-iets-aan-en-zet-het-op-Youtube verkozen tot woord van het jaar 2008, in de vorm van het woord 'swaffelen'. Ik schrijf november 2009, en inmiddels is twitteren verkozen tot woord van het jaar 2009.
Het moet niet gekker worden :)

En dan het nut van twitteren... Bij wijze van twitter-inwijding heb ik bij het bezoek aan het Coldplay concert afgelopen september, twitter.com eens in de gaten gehouden, door te zoeken op 'coldplay'. Binnen enkele seconden vliegen de tweets (twitter berichten) op mijn iPhone binnen, en lees ik van een paar 1000 twitteraars, dat ze enorm zin hebben in het concert.
En juist ja, die paar 1000 twitteraars, staan op dat moment, om mij heen in het Goffertpark te Nijmegen, met hun smartphone in de hand, hun globale geldingsdrang te bevredigen, door deze gedachten te uiten op twitter.com.

Vanmiddag heb ik nogmaals het nut van twitteren ingezien. Bij het opzoeken van informatie op internet, verscheen plots een melding dat de pagina niet kon worden weergegeven. Server plat? Geen idee...

Gelukkig had ik mijn iPhone bij de hand, en kon ik met de Twitterific App direct zien wat er aan de hand was. Vele tientallen landgenoten melden mij, in wederom maximaal 140 karakters, binnen enkele minuten na het ontstaan van de situatie, en binnen enkele seconden binnengehaald op mijn iPhone, dat internet van KPN plat lag. Tja...

Written by Acropia on Thursday November 26, 2009

Ellen Dikker - Toendra

Gisteravond zijn we naar stadsschouwburg de Harmonie geweest voor de voorstelling Toendra van Ellen Dikker. Ellen is nog niet erg lang actief in de cabaretvoorstellingen, vandaar dat we van tevoren geen idee hadden van wat we konden verwachten.

Ellen kwam in het donker op als Vlaamse dame, die erg benieuwd was naar de zaal; ze zocht warmte. Als snel vond ze warmte in de vorm van de schoot van boorplatformtechneut Gert Jan, een toeschouwer op de tweede rij. Hij mocht haar het ultieme genot brengen door met zijn vinger een hartje op haar rug te tekenen.

Direct daarna gaf Ellen toe dat ze eigenlijk geen Vlaamse was, en transformeerde ze zichzelf in een Poolse immigrant, door een knalroze pruik op te zetten en met Pools-achtig accent te praten. Ze wilde graag naar Nederland komen voor een koel-vrieszj-kombinaazje.

Vanuit het Pools ging ze over naar een beschonken madam voor wie roze 'helemaal haar ding' was. Dit karakter werd al snel opgevolgd door een Twents omaatje die 'overal gematst wordt'. Overal speciale aanbiedingen, extra kortingen, drie voor de prijs van twee, meer, meer, meer.

Plots werd Ellen onderbroken door een mobieltje dat overging. Hoewel ze prima kan acteren, was toch overduidelijk dat de heren van het geluid zelf een mobieltje onder een stoel in het publiek hadden geplakt, en hoe toevallig: bij toeschouwer Gert Jan. Weer terug in haar Vlaamse rol vroeg ze het publiek om haar te bellen. Een paar stoelen verderop durfde ene Lisa het aan en belde het nummer. Helaas voor de iets regelmatiger cabaret bezoeker blijkt deze grap / sketch geheel het zelfde als in de voorstelling Por Dios van Javier Guzman. Wie de grap van wie heeft gejat, geen idee, maar wel slecht gejat.

Ellen transformeerde nog een paar keer in verschillende eerdere en nieuwe typetjes, en sloot na 90 minuten voorstelling de avond af met een enorme Belgische vlag.

Meer info op de website van Ellen Dikker: http://www.ellendikker.nl

Onderstaande foto's komen van: http://www.pixagogo.nl/0868244162

Ellen Dikker - Hartjes

Ellen Dikker - Poolse dame

Ellen Dikker - Twents vrouwtje

Ellen Dikker - Vlaandren voor al!

Written by Acropia on Saturday November 21, 2009

Just Married!

Na maanden van voorbereiding was het op donderdag 25 juni 2009 eindelijk zover. Marjan en ik zijn die dag in het huwelijksbootje gestapt!

We hebben de dag ingezet met een een ontvangst met lunch in Oudehorne bij mijn moeder in de tuin. Na de lunch zijn we in stoet naar borg Nienoord in Leek gereden, waar om 14.30 de ceremonie van start ging. Trouwambtenaar Meindert Bouma van gemeente Leek heeft een leuke opsomming gedaan van onze ontmoeting en de opbouw van onze relatie. Daarna was het tijd voor het ja-woord, en het tekenen van de akten.

Na het officiële deel zijn we naar buiten gegaan om de bruidstaart aan te snijden. Op dat moment kwam de familie met een witbrood van anderhalve meter, met allemaal enveloppen er in: een trouw-ABC! Een uur later en vele cadeautjes en gedichtjes verder waren we door het ABC heen en was het tijd voor wat fotomomenten.

Aan het eind van de middag werd op borg Nienoord een dinerbuffet verzorgd. Doordat het nog steeds prachtig weer was konden we ook buiten op het terras dineren!

Mede mogelijk gemaakt door

Het grootste deel van alle voorbereidingen hebben we zelf getroffen, maar natuurlijk hebben we op de dag zelf van diverse personen/partijen hulp gehad:

Written by Acropia on Tuesday June 30, 2009

Harry Glotzbach - Pura Vida

Vrijdagavond zijn we naar de voorstelling 'Pura Vida' van Harry Glotzbach geweest. Eerder hebben we Harry al op tv, en bij comedyavonden in De Harmonie gezien, maar dit was ons eerste bezoek aan een avondvullende voorstelling.

Harry (op tv ook bekend als Barry: 'Klinkt een beetje als een wijvennummer' kwam de zaal binnen op het nummer 'Me gustas tu' van Manu Chao. Harry begon te vertellen over een oude Spaanse man. De man zat de hele dag onder een palmboom te genieten van de rust en het 'Pura Vida'. Harry moest het eerste half uur erg wennen aan het nuchtere Friese publiek, maar vooral na de onverwachte pauze kreeg hij het publiek wel los.

Na een imitatie van Dinand Woesthoff (zanger Kane), met het nummer Fight for the beaver, droeg Harry nog een nummer op aan bezoekers Sipke en Hilde (Hilda) en werd de show iets interactiever. Ook wij mochten meedoen door te antwoorden op de vraag wat we met 140 miljoen euro zouden doen. Al met al een leuke show!

Written by Acropia on Saturday November 22, 2008

Marco Borsato - Wit licht

Gisteren zijn we naar het Gelredome afgereisd voor het concert 'Wit Licht' van Marco Borsato. De opkomst was volgens mij vrijwel maximaal. Hoewel de show bomvol multimediale hoogstandjes zat en Marco toch ook erg goed kon zingen, viel het geluid erg tegen. Er was erg veel vervorming in het geluid waardoor de stem van Marco verhoogd was en zo nu en dan geheel wegviel in het geweld van de band. Ondanks het slechte geluid was het toch een zeer geslaagde avond.

Written by Acropia on Tuesday October 21, 2008

De buit is binnen! Het fietsen kan beginnen!

Precies zes weken geleden heb ik mijn nieuwe racefiets besteld. Gisteren heb ik de fiets opgehaald en natuurlijk bij thuiskomst direct een proefrit gemaakt. Geweldig, had ik veel eerder moeten doen.

Maar dit alles kon ik natuurlijk niet alleen. Ik wil Jan Janssen bedanken voor zijn flexibiliteit. De fiets was geheel naar wens samen te stellen. Zowel hoogte, als merk onderdelen, de kleur, en ook alle andere zaken: geweldig. Daarnaast dank ik Peter, medewerker van Meindert Fietsspecialist, die mij een goed advies gaf over welke onderdelen te kiezen.

Een speciaal woord van dank gaat uit naar Thule en Mottez. Zonder mijn nieuwe fietsdrager (Thule) met verlichtingsbalk (Mottez) had ik mijn fiets niet zo snel in Drachten kunnen krijgen. Hiervoor hartelijk dank.

Natuurlijk is er ook een blijk van waardering voor Mavic. Mavic heeft als een van de weinige fabrikanten een betaalbare fietscomputer met cadansslagmeting gemaakt. Door de draadloze verbinding tussen de componenten is er ook geen verdere (lelijke) bedrading benodigd.

Ik wil Bell en AXA Basta bedanken voor hun zorgen over veiligheid. De helm, slot en de verlichting zijn mede door hun mogelijk gemaakt.

Ik wil Shimano bedanken voor de aansturing van het geheel. Shimano zorgde voor de juiste versnelling, maar wist ook wanneer de rem er op moest.

Rigida en Continental zorgden ervoor dat de boel op rolletjes liep. Jullie worden voor bedankt voor het goede contact.

VP, Selle Italia, PRO en Tubus verdienen elk ook nog de nodige dank. Bedank voor alle steun.

Written by Acropia on Saturday July 5, 2008

I want to ride my bicycle

Freddie Mercury zong het al in 1978:
"I want to ride my bicycle
I want to ride my bike
I want to ride my bicycle
I want to ride it where I like"

Heb vandaag namelijk mijn nieuwe speeltje besteld, namelijk een Jan Janssen unieke hand made custom assambled racefiets! Zoals ik hier eerder al schreef ging mijn hart uit naar het model Racerox van bouwer Jan Janssen. Echter bleek die framemaat tot maximaal 60 cm te gaan. Gezien mijn niet geringe lengte van 192 cm, is framemaat van 64 beter passend.

Nadat ik de meivakantie al diverse fietsenwinkels had bezocht liep ik vandaag binnen bij het grootste Leeuwarder filiaal van Meindert Fietsspecialist op de Archipelweg. Hier werd ik alleraardigst geholpen door Peter. Peter begreep het probleem van de 60/64 cm, en bood eigenlijk direct aan om een Jan Janssen Millenium van 64cm aan te schaffen, en deze geheel om te bouwen naar een Racerox. Zo gezegd, zo besteld :) Nu alleen nog ca. 6 weekjes wachten.

Written by Acropia on Saturday May 24, 2008